Samuel Altman, szef OpenAI i twarz ChatGPT, publicznie prezentuje się jako ostrożny wizjoner, który z wyjątkową troską podchodzi do bezpieczeństwa sztucznej inteligencji. W wywiadach, wystąpieniach medialnych i przed regulatorami konsekwentnie powtarza jedno: AI to narzędzie pozostające pod ludzką kontrolą, a bezpieczeństwo zawsze stoi ponad zyskiem.
Za tym spokojnym, wyważonym wizerunkiem kryje się jednak seria zaskakujących sprzeczności.
Ten artykuł nie próbuje demonizować Altmana ani budować teorii spiskowych. Jego celem jest coś znacznie prostszego i jednocześnie trudniejszego: pokazanie paradoksów, które pojawiają się, gdy w rękach jednego człowieka spotykają się wizja, pieniądz, władza i technologia zdolna realnie zmienić przyszłość ludzkości.
🟨 Programista w 2026: zawód przyszłości czy relikt przeszłości?
Paradoks 1: “AI to tylko narzędzie”. Dlaczego więc bunkier na apokalipsę?
Publiczny przekaz Samuela Altmana od lat pozostaje niezmienny. Sztuczna inteligencja nie jest bytem autonomicznym, nie wymyka się spod kontroli i nie stanowi egzystencjalnego zagrożenia, o ile rozwijana jest odpowiedzialnie. To narracja uspokajająca, szczególnie atrakcyjna dla polityków, inwestorów i szerokiej opinii publicznej.
Tymczasem prywatne działania Altmana malują zupełnie inny obraz.
Według ustaleń „New York Post” z 2023 roku Altman od lat przygotowuje się na scenariusze globalnej katastrofy. Posiada bunkier w Kalifornii, zapasy jedzenia i wody, broń, środki medyczne, a także maski gazowe wykorzystywane przez izraelskie siły zbrojne. W jednym z wywiadów przyznał wprost, że dysponuje wszystkim, co pozwoliłoby mu przetrwać w przypadku załamania cywilizacji.
Ten dysonans trudno zignorować. Jeśli technologia, którą rozwijasz, jest bezpieczna i pod kontrolą, po co przygotowania na najgorszy możliwy scenariusz?
Odpowiedź może kryć się w jego wcześniejszych poglądach na temat AI, znacznie bardziej radykalnych i mniej uspokajających niż dzisiejsza narracja.
Paradoks 2: non-profit, który stał się maszyną do robienia pieniędzy
Gdy w 2015 roku Altman, Elon Musk i grupa badaczy zakładali OpenAI, organizacja miała być odpowiedzią na rosnącą dominację wielkich korporacji technologicznych. Non-profit, transparentność, brak presji akcjonariuszy i rozwój AI dla dobra ludzkości były fundamentem całego projektu.
Pierwotny manifest OpenAI jasno deklarował, że brak motywacji finansowej pozwoli skupić się na realnym, pozytywnym wpływie technologii na świat.
Punkt zwrotny nastąpił w 2019 roku. OpenAI przeszła na model “capped-profit” i przyjęła miliard dolarów inwestycji od Microsoft. Formalnie nowa struktura miała chronić pierwotną misję. W praktyce otworzyła drzwi do pełnej komercjalizacji.
Dziś OpenAI funkcjonuje jak klasyczny gigant technologiczny, a w perspektywie pojawiają się spekulacje o potencjalnym IPO. Organizacja, która miała być wolna od presji zysku, stopniowo podporządkowuje się logice rynku.
To nie jest historia prostego „sprzedania się”. To raczej opowieść o tym, jak trudno utrzymać etyczne ideały, gdy koszt rozwoju technologii liczony jest w miliardach dolarów rocznie.
Paradoks 3: wczesne gry w Dolinie Krzemowej
Zanim Altman stał się twarzą rewolucji AI, budował swoją pozycję w Dolinie Krzemowej. Jego pierwszym większym projektem był startup Loopt, który mimo znikomej liczby aktywnych użytkowników został sprzedany za 43 miliony dolarów firmie Green Dot.
Transakcja ta wzbudziła kontrowersje ze względu na rolę inwestora Michaela Moritza z Sequoia Capital, zasiadającego w radach nadzorczych obu firm. Choć formalnie wszystko odbyło się zgodnie z prawem, sytuacja rodzi pytania o konflikty interesów i mechanizmy, które w Dolinie Krzemowej nie należą do rzadkości.
Podobne wątpliwości pojawiły się później, gdy Altman pełnił funkcję prezesa Y Combinator. Równolegle prowadził własny fundusz inwestycyjny, który lokował kapitał w startupach wychodzących z tego samego akceleratora. Dostęp do poufnych informacji i wpływ na decyzje inwestycyjne tworzyły układ trudny do pogodzenia z deklarowaną neutralnością.
Te epizody pokazują, że granice między pragmatyzmem a etyką były w jego karierze elastyczne na długo przed pojawieniem się OpenAI.
Paradoks 4: rodzinne oskarżenia i niewygodne pytania
W 2025 roku młodsza siostra Sama Altmana złożyła pozew, w którym oskarżyła go o seksualne nadużycia w dzieciństwie. Sprawa została nagłośniona przez “The Guardian” i natychmiast wywołała ogromne kontrowersje.
Altman oraz cała jego rodzina stanowczo zaprzeczyli zarzutom, przedstawiając szczegółowe informacje o wieloletnim wsparciu finansowym udzielanym siostrze. Oświadczenie miało bronić reputacji rodziny, ale jednocześnie skierowało uwagę opinii publicznej na inną, mniej omawianą historię.
Ojciec Sama Altmana, mimo problemów kardiologicznych, pracował do śmierci w stresującym zawodzie agenta nieruchomości. Zmarł w 2018 roku na zawał serca, w czasie gdy jego syn był już multimilionerem.
Zestawienie tych faktów rodzi trudne pytania o priorytety, odpowiedzialność i granice rodzinnej solidarności. Nie przesądza winy, ale skutecznie burzy idealny wizerunek technologicznego zbawcy.
Paradoks 5: gdy eksperci od bezpieczeństwa odchodzą
Jednym z najbardziej niepokojących sygnałów w historii OpenAI był exodus osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo AI. Z firmy odeszli m.in. Dario Amodei, Jan Leike oraz inni badacze, którzy później współtworzyli Anthropic lub publicznie krytykowali kierunek obrany przez OpenAI.
Jan Leike, lider zespołu Superalignment, stwierdził wprost na łamach „The Guardian”, że kultura bezpieczeństwa została zepchnięta na dalszy plan na rzecz „błyszczących produktów”.
Gdy osoby, które zawodowo zajmują się minimalizowaniem ryzyka egzystencjalnego AI, decydują się odejść, trudno uznać to za przypadek. To sygnał, że priorytety organizacji uległy fundamentalnej zmianie.
Paradoks 6: od “fuzji z AI” do “to tylko narzędzie”
W 2017 roku Altman opublikował esej, w którym pisał o nieuniknionej „fuzji” ludzi z AI. Twierdził, że ludzkość stanie się pierwszym gatunkiem, który zaprojektuje własnego następcę, i że proces ten nastąpi szybciej, niż większość ludzi się spodziewa.
Dziś ta wizja niemal całkowicie zniknęła z jego publicznych wypowiedzi. Zastąpił ją język procedur, kontroli i uspokajania regulatorów. Różnica między tymi narracjami jest uderzająca.
To już nie opowieść o transformacji gatunku, lecz o narzędziu, które rzekomo pozostaje w pełni pod kontrolą.
Konkluzja: czy możemy ufać człowiekowi za sterami AI?
Historia Samuela Altmana to historia sprzeczności. Idealisty, który stał się pragmatykiem. Obrońcy non-profitu, który buduje komercyjne imperium. Orędownika bezpieczeństwa, który prywatnie przygotowuje się na najgorsze scenariusze.
To nie jest tylko pytanie o jednego człowieka. To pytanie o system, który pozwala, by przyszłość technologii zdolnej zmienić losy ludzkości znalazła się w rękach jednostek działających pod presją rynku, polityki i władzy.
Odpowiedź na to pytanie będzie miała konsekwencje znacznie wykraczające poza OpenAI. Będzie kształtować sposób, w jaki rozwijamy sztuczną inteligencję, jak ją regulujemy i komu powierzamy odpowiedzialność za jej skutki.
📚 Źródła:
🟨 NY Post (2023): “Sam Altman – who warned AI poses ‘risk of extinction’ to humanity – is also a doomsday prepper“
🟨 The Guardian (2024): “OpenAI putting ‘shiny products’ above safety, says departing researcher“
🟨 AIMultiple (2025): “AI Hallucination: Compare top LLMs like GPT-5.2 in 2026“
🟨 The Guardian (2025): “OpenAI chief executive Sam Altman accused of sexual abuse by sister in lawsuit“
