PostgreSQL vs MySQL: którą bazę wybrać w 2026 roku

21 kwietnia 2026 Oracle przeniósł MySQL 8.0 do trybu Sustaining Support, czyli wersja obecna dziś w tysiącach wdrożeń przestała dostawać nowe poprawki i biuletyny bezpieczeństwa, a to jedno zdanie z tabeli producenta wróciło do wielu zespołów jako pytanie o całą architekturę. Zestawienie PostgreSQL vs MySQL rzadko rozstrzyga się na benchmarku. Rozstrzyga się na tym, co baza ma obsłużyć, na jakiej licencji ma stać i kto będzie ją aktualizował przez kolejne pięć lat.

Gdzie leży realna różnica między PostgreSQL a MySQL

Obie bazy są relacyjne, obie mówią SQL-em, obie uciągną sklep, CRM albo aplikację SaaS średniej wielkości. Różni je model rozwoju.

PostgreSQL rozwija społeczność, a kod idzie na licencji PostgreSQL, którą sami autorzy opisują jako liberalną i zbliżoną do BSD albo MIT. Nie ma wersji płatnej z lepszymi funkcjami. MySQL należy do Oracle’a i jest dostępny jako darmowe Community na GPLv2 oraz w kilku płatnych edycjach komercyjnych, między innymi Standard i Enterprise.

W praktyce model rozwoju wpływa na tempo wydań i na zakres funkcji dostępnych bez opłat. Wpływa też na to, jak szybko łatana jest dziura w silniku, którego używasz.

W praktyce różnice skupiają się w trzech miejscach:

• Bogactwo typów i rozszerzeń. PostgreSQL ma JSONB, czyli binarny zapis dokumentu JSON z możliwością indeksowania jego pól, do tego typy tablicowe, własne typy definiowane przez użytkownika i całą warstwę rozszerzeń. PostGIS obsługuje dane przestrzenne, pgvector wektory pod wyszukiwanie semantyczne. MySQL ma JSON i typy przestrzenne, ale bez porównywalnego ekosystemu wtyczek.
• Obsługa wersji wierszy. Oba silniki pozwalają czytać dane w trakcie zapisu, tylko robią to inaczej. PostgreSQL zostawia stare wersje wierszy w tabeli i sprząta je procesem VACUUM, czyli automatycznym usuwaniem nieaktualnych danych. InnoDB w MySQL trzyma je w dzienniku wycofania. Przy dużej liczbie aktualizacji ta różnica przekłada się wprost na to, co musisz monitorować.
• Dostępność na hostingu. MySQL albo jego odgałęzienie MariaDB stoi domyślnie na praktycznie każdym tanim hostingu współdzielonym w Polsce. PostgreSQL bywa tam dopłatą albo nie ma go wcale. Przy najtańszych pakietach hostingowych to potrafi zamknąć dyskusję.

Kiedy wybrać PostgreSQL

Sytuacje, w których PostgreSQL wygrywa, dają się wyliczyć konkretnie.

Pierwsza: dane nie mieszczą się w prostych tabelach. Dokumenty JSON obok relacji, geometria, wektory z modelu językowego. Postgres obsługuje to jednym silnikiem, bez dokładania drugiej bazy do stosu.

Druga: zapytania analityczne mieszają się z transakcyjnymi. Do dyspozycji masz wyrażenia CTE, czyli nazwane bloki zapytania, funkcje okna oraz zapytania rekurencyjne. Planista, czyli mechanizm wybierający sposób wykonania zapytania, radzi sobie tu ze skomplikowanymi złączeniami. Przewagę widać przede wszystkim na raportach.

Trzecia: zależy ci na jednym zestawie funkcji, bez wersji płatnej. Wszystko, co jest w Postgresie, jest w nim dla każdego.

Czwarta: nowsze wydania realnie coś dowożą. PostgreSQL 18 z 25 września 2025 wprowadził asynchroniczne wejście-wyjście, przy którym projekt podaje przyspieszenia do trzech razy w niektórych scenariuszach odczytu. Doszło też przeszukiwanie z pominięciem kolumn w indeksach wielokolumnowych, funkcja uuidv7 do identyfikatorów układających się chronologicznie oraz uwierzytelnianie OAuth 2.0. Aktualna wersja stabilna to 18.6 z 13 sierpnia 2026.

Kiedy MySQL jest rozsądniejszym wyborem

Odradzanie MySQL-a w każdej sytuacji byłoby nieuczciwe, bo są przypadki, w których to on jest lepszą decyzją.

Najczęstszy: masz już stos, który na nim stoi. WordPress, WooCommerce, PrestaShop, Magento, starsza aplikacja w PHP. Gotowe systemy sklepowe działają w ekosystemie MySQL i MariaDB, ale obsługiwany silnik zależy od wersji, więc przed wyborem sprawdź bieżącą macierz wymagań konkretnego produktu. Przesiadka na PostgreSQL jest w takim układzie kosztowna i nie daje nic, co zobaczy klient.

Drugi: zespół zna MySQL-a i nie ma czasu na naukę drugiego silnika. Znajomość narzędzia przekłada się na czas reakcji przy awarii, a to bywa ważniejsze od każdej różnicy w wydajności.

Trzeci: profil ruchu jest odczytowy i prosty. Replikacja MySQL jest dobrze opisana, a ludzi, którzy ją stawiali, znajdziesz w Polsce bez problemu.

Czwarty: hosting. Jeśli projekt ma stać na współdzielonym serwerze za kilkadziesiąt złotych, MySQL jest tam po prostu dostępny.

Wersje i wsparcie w 2026 roku, czyli co zmienia kalendarz

Ten fragment porównania starzeje się najszybciej, a w praktyce decyduje najczęściej.

Po stronie MySQL-a zmieniło się sporo. Firma ogłosiła, że od 21 kwietnia 2026 wersja 8.0 jest objęta Sustaining Support i zaleca przejście na 8.4 LTS albo 9.7 LTS. Sustaining Support w polityce Oracle’a oznacza dostęp do wcześniej wydanych poprawek i do bazy wiedzy. Nie obejmuje nowych poprawek, alertów bezpieczeństwa ani aktualizacji krytycznych.

Model wydań MySQL-a rozjechał się na dwa tory. Wydania LTS mają pięć lat wsparcia podstawowego plus trzy lata przedłużonego. Wydania Innovation są wspierane wyłącznie do premiery kolejnego wydania Innovation, czyli mniej więcej kwartał. Po linii 9.7, która wyszła 21 kwietnia 2026, numeracja przechodzi na kalendarzową w formacie rok i miesiąc. Pierwsze wydanie w nowym schemacie, MySQL 26.7.0, ukazało się 28 lipca 2026.

PostgreSQL trzyma prostszy rytm. Jedna wersja główna rocznie, pięć lat wsparcia dla każdej, poprawki co najmniej raz na kwartał. Wersja 14 kończy życie 12 listopada 2026, a 18 dojedzie do 14 listopada 2030.

Wniosek praktyczny jest taki: przy Postgresie planujesz aktualizacje wersji głównej raz na kilka lat według jednego kalendarza. Przy MySQL-u musisz świadomie wybrać tor LTS, bo wejście na Innovation oznacza aktualizację co kwartał.

Baza zarządzana w chmurze zmienia część rachunku

Duzi dostawcy chmury mają w ofercie obie bazy jako usługę zarządzaną. Amazon, Google i Microsoft prowadzą osobne produkty dla PostgreSQL i dla MySQL, więc sam wybór silnika nie zamyka ci drogi do żadnego z nich.

Zmienia się za to podział obowiązków. Usługa zarządzana przejmuje automatyczne kopie i aktualizacje silnika, natomiast automatyczne przełączenie na zapas wymaga wykupienia wariantu z wysoką dostępnością. Rachunek obejmuje nie tylko moc obliczeniową i transfer, ale też przestrzeń dyskową, kopie zapasowe i wybrany wariant dostępności. Dla małego zespołu bez administratora bazy danych to często najsensowniejszy układ, nawet jeśli wygląda drożej od gołego serwera.

Trzy rzeczy warto sprawdzić przed podpisaniem umowy, bo różnią się między dostawcami. Pierwsza: które wersje główne są dostępne, bo usługi zarządzane zwykle wchodzą na nową wersję kilka miesięcy po premierze. Druga: które rozszerzenia PostgreSQL są dopuszczone, bo lista bywa zamknięta i akurat pgvector albo PostGIS może wymagać konkretnego wariantu usługi. Trzecia: gdzie fizycznie leżą dane, co przy danych osobowych klientów bywa ważniejsze od każdej różnicy w wydajności.

Przy MySQL-u dochodzi jeszcze pytanie o tor wydań. Jeśli dostawca trzyma cię na wersji 8.0, sprawdź u niego ścieżkę przejścia na 8.4 albo 9.7. Daty wsparcia w chmurze nie muszą pokrywać się z kalendarzem Oracle’a, bo dostawcy prowadzą własne harmonogramy i własne wsparcie przedłużone.

Licencja, czyli różnica, której nie obejdziesz konfiguracją

Dla większości zespołów ta sekcja jest nieistotna i dobrze to powiedzieć wprost. Jeśli stawiasz bazę na własnym serwerze pod własną aplikację webową, GPLv2 nie robi ci żadnego problemu.

Rzecz zmienia się przy produkcie pudełkowym. Przy dystrybucji zamkniętego produktu z MySQL-em w środku trzeba spełnić warunki GPLv2 albo uzgodnić z Oracle’em osobną licencję komercyjną. To dlatego producent prowadzi program licencjonowania dla firm osadzających bazę we własnym oprogramowaniu.

PostgreSQL nie ma takiego rozgałęzienia. Licencja jest zatwierdzona przez OSI, pozwala używać, modyfikować i rozprowadzać bez opłat, a projekt deklaruje, że nie planuje jej zmieniać. Przy sprzedaży produktu z bazą w środku ta deklaracja bywa warta więcej niż cała lista funkcji.

Cztery typowe projekty i decyzja dla każdego

Ogólne zasady brzmią sensownie, dopóki nie trzeba wybrać. Poniżej cztery przypadki, które w polskich firmach powtarzają się najczęściej.

Sklep internetowy na gotowym silniku

Wybierz MySQL albo MariaDB i nie zastanawiaj się dłużej. WooCommerce, PrestaShop i Magento zakładają ten dialekt, a wtyczki od zewnętrznych dostawców testuje się właśnie na nim. Oszczędność z ewentualnej zmiany silnika zniknie przy pierwszej integracji, która nie zadziała.

Aplikacja SaaS pisana od zera

PostgreSQL, i to bez większego wahania. Dostajesz JSONB na dane o nieregularnym kształcie, mocny planista pod raporty dla klientów oraz pewność, że żadna funkcja nie zniknie za płatną ścianą. Dokładasz też możliwość wejścia w wyszukiwanie semantyczne bez drugiej bazy w stosie.

Wewnętrzne narzędzie dla kilkunastu osób

Tu decyduje zespół. Jeśli ludzie, którzy mają to utrzymać, znają MySQL-a, zostań przy MySQL-u. Narzędzie wewnętrzne rzadko dobija do granic silnika, a czas reakcji przy awarii zależy od tego, czy administrator wie, gdzie szukać.

Projekt z modelem językowym w środku

PostgreSQL z rozszerzeniem pgvector. Wektory, metadane i uprawnienia siedzą wtedy w jednej bazie, z jedną kopią zapasową i jednym zestawem uprawnień. Osobna baza wektorowa często nie jest potrzebna na starcie, a decyzja o niej zależy od wielkości zbioru, wymaganych opóźnień i sposobu filtrowania wyników.

Migracja z MySQL na PostgreSQL, czyli ile to realnie kosztuje

Zmiana silnika bywa kusząca po lekturze takiego porównania, więc warto od razu zdjąć złudzenie łatwości.

Schemat i dane przenoszą się stosunkowo prosto, bo od tego są gotowe narzędzia. Problem robi warstwa wyżej. Automatyczne klucze z AUTO_INCREMENT trzeba zamienić na kolumny generowane, apostrofy odwrotne wokół nazw na cudzysłowy, a konstrukcja ON DUPLICATE KEY UPDATE ma w Postgresie inną składnię. Funkcje dat nazywają się inaczej. Porównywanie tekstu bez uwzględniania wielkości liter działa inaczej.

Warstwa dostępu do danych w popularnych bibliotekach zdejmuje sporo tej roboty, ale nie tknie surowego SQL-a wklejonego w kod pięć lat temu. Najdroższą pozycją w takim projekcie zwykle nie jest samo przepisanie zapytań, tylko testy regresyjne i okno przestoju. Decyzja o zmianie silnika ma podobny ciężar co wybór platformy hostingowej dla repozytorium: łatwo ją podjąć, trudno odkręcić po roku.

Jeśli projekt jest mały i lokalny, zanim zaczniesz migrację, sprawdź, czy w ogóle potrzebujesz serwera bazy danych. Opisaliśmy to w tekście o SQLite kontra PostgreSQL. Jeżeli z kolei twoim problemem jest kształt danych, a nie silnik, sensowniejszym porównaniem będzie MongoDB kontra PostgreSQL.

Pierwsza Misja AI · Kodożercy

AI zmienia rynek pracy. Zacznij rozumieć, o co chodzi.

Kurs Pierwsza Misja AI to najkrótszy kurs, po którym naprawdę rozumiesz AI, a na koniec możesz to pokazać certyfikatem. Fabuła w konwencji science fiction i gamifikacja sprawiają, że nie nudzisz się ani minuty.

Dołącz do kursantów →

Najczęstsze pytania

Czy PostgreSQL jest szybszy od MySQL?

Nie ma odpowiedzi, która byłaby prawdziwa dla każdego obciążenia. Przy prostych odczytach po kluczu głównym oba silniki są bardzo szybkie i różnice bywają niezauważalne. Przy skomplikowanych złączeniach, zapytaniach analitycznych i funkcjach okna przewagę zwykle ma PostgreSQL, bo jego planista radzi sobie lepiej z takim materiałem. Benchmark z internetu opisuje cudzy sprzęt i cudze zapytania, więc traktuj go jak wskazówkę, a nie jak wynik.

Czy można dalej używać MySQL 8.0?

Serwer działa i nie przestanie działać sam z siebie. Zmienia się jego status wsparcia: od 21 kwietnia 2026 Oracle nie wydaje dla tej wersji nowych poprawek ani aktualizacji krytycznych. Dla systemu wystawionego do internetu to realne ryzyko, bo każda nowa podatność zostaje z tobą. Producent wskazuje jako ścieżkę wyjścia wersje 8.4 LTS oraz 9.7 LTS.

Czy PostgreSQL uruchomi WordPressa?

WordPress jest pisany pod MySQL-a i jego odgałęzienia, a warstwa dostępu do bazy zakłada ten dialekt SQL-a. Istnieją projekty społecznościowe pozwalające podpiąć inny silnik, ale wchodzisz wtedy na ścieżkę, której nie testuje ani rdzeń systemu, ani autorzy wtyczek. Przy sklepie na WooCommerce to ryzyko rzadko się opłaca.

Czym różni się MariaDB od MySQL?

MariaDB to odgałęzienie MySQL-a, wypuszczone przez część oryginalnego zespołu po przejęciu firmy przez Oracle’a, rozwijane niezależnie i na licencji GPL. Przez lata oba silniki się rozeszły, więc zgodność nie jest już pełna, zwłaszcza przy nowszych funkcjach. Na hostingu współdzielonym w Polsce często dostaniesz właśnie MariaDB, nawet jeśli panel mówi o MySQL.

Od której bazy zacząć naukę?

Jeśli uczysz się SQL-a pod pierwszą pracę, PostgreSQL daje więcej na przyszłość, bo obejmuje szerszy zakres standardu i nie kończy się na płatnym wydaniu. Jeśli natomiast chcesz obsługiwać strony i sklepy na WordPressie, szybciej odbije ci się MySQL, bo to jego znajomości oczekuje klient. Podstawy SQL-a przenoszą się między silnikami, choć czas przesiadki zależy od tego, z jakich funkcji i narzędzi korzystasz. Od czego zacząć samą naukę języka, opisujemy w tekście kurs SQL od podstaw.

{ aplikacje webowe }

Masz pomysł na aplikację? Najpierw go zobacz

Zanim zainwestujesz w pełny system, przygotujemy klikalny prototyp, który pokażesz zespołowi albo klientom. Potem budujemy aplikację webową, która rośnie razem z firmą.

Zobacz, jak pracujemy → Software house, który prowadzi ten blog

Podsumowanie

Wybór między tymi bazami zamyka się w trzech pytaniach. Co ta baza ma obsłużyć: jeśli pojawiają się dokumenty JSON, dane przestrzenne, wektory albo ciężkie zapytania analityczne, PostgreSQL daje więcej w jednym silniku. Gdzie ma stać: tani hosting współdzielony w Polsce to nadal świat MySQL-a i MariaDB, a gotowe systemy sklepowe są pisane pod ten dialekt. Kto ma to utrzymać: silnik, który zespół zna, wygrywa z silnikiem lepszym w tabelce. Do tego dochodzi kalendarz, bo MySQL 8.0 od 21 kwietnia 2026 nie dostaje już nowych poprawek bezpieczeństwa i samo to wymusza decyzję o aktualizacji. Wszystkie daty i numery wersji z tego tekstu warto sprawdzić u źródła, bo obie bazy regularnie wydają poprawki.

Mateusz Wojdalski

Specjalista SEO i content marketingu w Devstock. Zajmuję się strategią treści, automatyzacją procesów marketingowych i wdrożeniami AI w codziennej pracy. Badam nowe narzędzia, adaptuję je do realnych zadań i piszę o tym, co faktycznie działa.