Porównanie GitHub Actions vs GitLab CI ma tę osobliwość, że odpowiedź jest zwykle znana przed zadaniem pytania: oba systemy są wbudowane w platformę z repozytoriami, więc wybiera je ten, kto wybrał platformę. Pytanie robi się prawdziwe dopiero w kilku konkretnych układach. Kod leży na własnym serwerze GitLaba, a zespół chce korzystać z gotowych elementów GitHuba. Albo odwrotnie: firma siedzi na GitHubie, a ktoś policzył rachunek za minuty. Poniżej pokazujemy, co naprawdę różni te dwa systemy i gdzie każdy z nich ma limit, o którym warto wiedzieć wcześniej.
Dlaczego ten wybór zwykle rozstrzyga się sam
Wybór rozstrzyga się sam, bo obie platformy łączą repozytorium z systemem budowania w jednym produkcie. Warto mimo to rozdzielić dwie decyzje, bo w rozmowach ciągle się zlewają. Pierwsza dotyczy tego, gdzie mieszka kod. Druga dotyczy tego, co się dzieje po każdym jego wysłaniu. Historycznie to były osobne narzędzia i stąd bierze się dzisiejsze zamieszanie.
Dziś obie platformy dokładają system budowania w cenie. Nie trzeba niczego instalować ani podłączać. Plik opisujący potok leży w repozytorium i działa od razu, więc naturalnym odruchem jest zostać przy tym, co jest pod ręką.
Ten odruch jest w większości przypadków słuszny. Rozdzielenie platformy od systemu budowania kosztuje: dwie konfiguracje dostępów, dwa miejsca na sekrety, czyli bezpiecznie zapisane hasła i klucze dostępu, oraz dwa panele do sprawdzania, dlaczego coś nie przeszło. Przy małym zespole taki koszt bywa nieproporcjonalny do korzyści.
Rozdzielenie ma sens w dwóch sytuacjach. Pierwsza: firma trzyma kod na własnym serwerze GitLaba z powodów formalnych, ale część projektów żyje publicznie na GitHubie. Druga: ktoś policzył koszt minut i okazało się, że przeniesienie samego budowania zmienia rachunek istotnie. Sam wybór platformy do kodu rozkładamy osobno w tekście o tym, którą platformę wybrać: GitLab czy GitHub.
Ile dostajesz za darmo po obu stronach
Liczby są jawne i warto je zestawić, bo różnią się bardziej, niż sugeruje podobieństwo obu produktów. GitHub daje na koncie bezpłatnym 2000 minut miesięcznie dla repozytoriów prywatnych i 500 MB miejsca na artefakty, czyli pliki powstałe podczas budowania. Plany Pro i Team mają po 3000 minut, a GitHub Enterprise Cloud 50 000. W repozytoriach publicznych standardowe maszyny hostowane przez GitHuba są bezpłatne i nie zużywają minut; maszyny większe są już płatne.
GitLab w planie bezpłatnym daje 400 minut obliczeniowych miesięcznie i 10 GiB miejsca. Plan Premium kosztuje 29 dolarów za użytkownika miesięcznie przy rozliczeniu rocznym i podnosi limit do 10 000 minut oraz 500 GiB. Plan Ultimate ma 50 000 minut i cenę ustalaną indywidualnie.
Zestawienie samych minut jest jednak mylące i trzeba o tym wiedzieć. GitLab mnoży zużycie przez współczynnik zależny od rodzaju maszyny, więc minuta nie zawsze znaczy minutę. GitHub liczy minuty wprost, ale ma wielokrotnie wyższe stawki dla Windowsa i macOS. Podobnie jest z miejscem: 500 MB u GitHuba i 10 GiB u GitLaba to inaczej liczone pule, obejmujące inny zakres danych. Porównanie ma sens wyłącznie na waszym własnym potoku, a nie na liczbach z cennika.
Jest też różnica, której nie widać w żadnej tabelce. Na GitHubie limit minut dotyczy wyłącznie repozytoriów prywatnych. W projekcie otwartym standardowe maszyny hostowane przez GitHuba nie zużywają minut, bez względu na intensywność budowania.
Pięciu użytkowników, czyli limit, który zaskakuje najbardziej
To limit łatwy do przeoczenia, bo w cenniku stoi jednym wierszem, a potrafi zatrzymać pracę całego zespołu. GitLab ogranicza liczbę osób w nowo utworzonych prywatnych przestrzeniach najwyższego poziomu w planie bezpłatnym. Limit wynosi pięciu użytkowników, a liczą się wszystkie osoby w grupie, podgrupach i projektach.
Konsekwencja nie jest miękkim ostrzeżeniem. Przestrzeń przekraczająca limit trafia w stan tylko do odczytu. Oznacza to brak możliwości zapisu do repozytoriów, do rejestru pakietów i do rejestru obrazów. Praca staje, dopóki ktoś nie usunie użytkowników albo nie wykupi planu.
Do tego doszło drugie ograniczenie dla kont utworzonych po 27 stycznia 2026: maksymalnie trzy grupy najwyższego poziomu. Limit użytkowników nie dotyczy grup publicznych, przestrzeni osobistych ani kont w programach dla projektów otwartych i edukacji.
Praktyczny wniosek jest prosty. Sześcioosobowa firma planująca prywatną przestrzeń najwyższego poziomu na GitLabie w planie bezpłatnym trafi na ten limit od razu, jeszcze zanim zacznie liczyć minuty. Na GitHubie takiego progu nie ma, bo tam ograniczeniem są minuty i miejsce, a nie liczba osób w organizacji.
Jak wygląda opis potoku po obu stronach
Różnicę w filozofii widać już przy pierwszym pliku i ona zostaje z zespołem na lata. GitLab zaczyna od jednego konwencjonalnego pliku wejściowego, podzielonego na etapy, który może dołączać kolejne pliki i gotowe komponenty. Zadania w tym samym etapie idą równolegle, kolejny etap czeka na poprzedni. Model jest prosty do wytłumaczenia nowej osobie.
GitHub idzie w stronę zdarzeń. Repozytorium ma katalog z wieloma osobnymi przepływami, a każdy reaguje na coś innego: wysłanie zmiany, zgłoszenie do połączenia, wydanie wersji, godzinę w harmonogramie. Daje to więcej swobody i mniej porządku, bo łatwiej o kilka przepływów robiących częściowo to samo.
Różnią się też tym, gdzie zadanie faktycznie się wykonuje, i to bywa zaskoczeniem. Na domyślnych linuksowych maszynach GitLab.com zadanie działa w kontenerze uruchomionym na świeżej maszynie wirtualnej, a przy własnym wykonawcy środowisko zależy od wybranego trybu. GitHub standardowo udostępnia samą świeżą maszynę wirtualną, a kontener wskazujesz dodatkowo. Ta różnica decyduje o tym, co w zadaniu zadziała bez konfiguracji, a co trzeba doinstalować. Warto więc wiedzieć, czym kontener różni się od maszyny wirtualnej, co opisujemy w tekście Docker vs maszyna wirtualna.
Oba systemy rozwiązały też problem powtarzania tej samej konfiguracji w wielu projektach, tylko innym mechanizmem. GitLab ma dołączanie zewnętrznych plików i katalog gotowych komponentów. GitHub ma gotowe elementy z rynku dodatków oraz przepływy wielokrotnego użytku.
Tu leży najważniejsza różnica praktyczna i rzadko się o niej mówi wprost. Rynek dodatków GitHuba jest większy, więc szybciej znajdziesz gotowy krok do egzotycznego zadania. Kosztem jest to, że wstawiasz do swojego potoku kod osoby trzeciej, który ma dostęp do sekretów. Katalog GitLaba jest mniejszy, za to typowa konfiguracja opiera się bardziej na własnych skryptach i obrazach kontenerów, a te są pod waszą kontrolą.
Gdzie każde z nich jest wyraźnie lepsze
GitLab wygrywa w trzech miejscach. Pierwsze: całą platformę da się postawić na własnym serwerze, razem z systemem budowania, i jest to droga wybierana przez wiele firm. Drugie: wbudowany rejestr obrazów i skanowanie bezpieczeństwa siedzą w tym samym produkcie, bez dokładania kolejnych usług. Trzecie: jedno konwencjonalne wejście do konfiguracji daje porządek, nawet gdy sama konfiguracja jest podzielona na kilka plików.
GitHub wygrywa w dwóch, za to mocno. Pierwsze: w projektach otwartych standardowe maszyny hostowane przez GitHuba nie zużywają minut, więc dla bibliotek i narzędzi publicznych dyskusja się kończy. Drugie: liczba gotowych elementów i liczba osób, które już rozwiązały twój problem, jest nieporównanie większa.
Jest też wymiar, w którym oba są podobne i nie warto tam szukać przewagi. Uruchamianie zadań na własnym sprzęcie działa po obu stronach i nie zużywa limitu minut. GitHub liczy własne maszyny jako bezpłatne. GitLab nie odejmuje minut za wykonawców przypisanych do projektu lub grupy. Jeżeli macie serwer, który i tak stoi, to najtańszy sposób na obniżenie rachunku, niezależnie od wyboru.
Uruchamianie zadań na własnych maszynach ma przy tym jeden warunek, o którym się zapomina. Ktoś musi te maszyny aktualizować i czyścić po zadaniach. To jest ten sam koszt, który przy Jenkinsie opisujemy jako niewidoczny w cenniku, w tekście Jenkins vs GitHub Actions.
Co robić, gdy naprawdę masz wybór
Jeżeli zaczynasz projekt od zera i nic cię nie wiąże, zostań przy platformie, na której trzymasz kod. Oszczędność z rozdzielenia jest teoretyczna, a koszt dwóch konfiguracji jest natychmiastowy.
Jeżeli jesteś w firmie z własnym GitLabem, sprawdź najpierw, ile minut faktycznie zużywacie miesięcznie. To jedna liczba i jest dostępna w panelu. Bez niej cała rozmowa o przenoszeniu budowania opiera się na wrażeniach.
Jeżeli masz sześć osób i planujesz prywatną przestrzeń najwyższego poziomu na GitLab.com w planie bezpłatnym, policz ludzi, zanim policzysz minuty. Limit pięciu użytkowników zatrzyma was szybciej niż jakikolwiek limit czasu maszyn.
Jest wreszcie układ mieszany i bywa rozsądny, choć rzadko się go planuje świadomie. Projekty publiczne na GitHubie, bo standardowe maszyny hostowane przez GitHuba nie zużywają tam limitu minut i tam są ludzie. Projekty wewnętrzne na własnym GitLabie, bo tam kod nie wychodzi poza firmę. Warunkiem jest to, żeby oba potoki opisywał ten sam zestaw skryptów, a różnił je wyłącznie plik uruchamiający. Wtedy utrzymujecie dwa cienkie pliki wejściowe zamiast dwóch osobnych konfiguracji.
Frontend Master 2026 · Kodożercy
Wreszcie rozumiesz, dlaczego kod od AI raz działa, a raz nie
Frontend Master 2026 to pakiet sześciu kursów Kodożerców, który daje Ci język do prowadzenia kodu od AI: poprawiania, łączenia, rozszerzania i szybkiego znajdowania linijki, którą trzeba zmienić. Bez teorii dla samej teorii.
Wchodzę w to →
Najczęstsze pytania
Czy da się używać GitHub Actions z repozytorium na GitLabie?
Bezpośrednio nie, bo Actions uruchamia się w odpowiedzi na zdarzenia w repozytorium na GitHubie. Spotykanym obejściem jest lustrzana kopia repozytorium po stronie GitHuba, ale to dokładanie kolejnego elementu do utrzymania. Przy jednym projekcie rzadko się opłaca.
Który system jest tańszy dla małego zespołu?
Dla projektów publicznych GitHub, bo standardowe maszyny hostowane przez niego są tam bezpłatne i nie zużywają minut. Dla prywatnych zależy od liczby osób. GitLab w planie bezpłatnym daje mniej minut i ogranicza prywatną przestrzeń najwyższego poziomu do pięciu użytkowników. Szósta osoba wymusza więc zmianę układu przestrzeni albo przejście na plan płatny.
Czy trudno przenieść potok z jednego systemu do drugiego?
Sama składnia zwykle nie jest najtrudniejszą częścią, bo oba opisy sprowadzają się do listy poleceń uruchamianych w przygotowanym środowisku. Czas zjadają trzy inne rzeczy: przeniesienie sekretów, odtworzenie dostępów do miejsc, w których publikujecie artefakty, i te kroki, które w starym systemie robiła gotowa wtyczka.
Czy własne maszyny wykonawcze zużywają limit minut?
Nie, po obu stronach zadania na własnym sprzęcie nie zużywają puli z planu. To najprostszy sposób na obniżenie rachunku, jeśli macie wolną maszynę. W zamian bierzecie na siebie jej aktualizowanie i czyszczenie środowiska między zadaniami.
{ aplikacje webowe }Masz pomysł na aplikację? Najpierw go zobacz
Zanim zainwestujesz w pełny system, przygotujemy klikalny prototyp, który pokażesz zespołowi albo klientom. Potem budujemy aplikację webową, która rośnie razem z firmą.
Podsumowanie
W większości firm ten wybór jest już podjęty, bo system budowania przyszedł razem z platformą i rozdzielanie ich kosztuje więcej, niż daje. Kiedy wybór faktycznie istnieje, patrz na trzy liczby, a nie na listę funkcji. Pierwsza to liczba osób: prywatna przestrzeń najwyższego poziomu w bezpłatnym GitLabie mieści pięciu użytkowników, a szósty wymusza zmianę planu albo układu przestrzeni. Druga to rodzaj repozytoriów: w projektach publicznych na GitHubie standardowe maszyny nie zużywają minut, więc dla otwartego kodu temat się zamyka. Trzecia to wasze rzeczywiste zużycie minut, odczytane z panelu, a nie oszacowane. Jeżeli macie wolną maszynę w firmie, podłączcie ją jako własny wykonawca zadań, bo obie platformy nie liczą za to minut. To jedna decyzja, która obniża rachunek niezależnie od tego, którą stronę wybierzecie.
Newsletter · DevstockAcademy & Kodożercy
Bądź na bieżąco ze światem IT, AI i automatyzacji
Co wtorek: newsy z branży, praktyczne tipy i narzędzia które warto znać. Zero spamu.
